Komsomolcy śmiechu, naziści komiksu?

 

guantanamera, pon., 11/02/2013 - 13:01

Ostatnio często, coraz częściej powraca wspomnienie z dzieciństwa...

        Książka, wydobyta spod tarasu domu, w którym moja rodzina zamieszkała po przyjeździe zza Buga. Nie od razu wujek zaczął porządkować ukrytą pod tarasem przestrzeń - mieliśmy wiele ważniejszych spraw do załatwienia.... Dopiero po pewnym czasie została oczyszczona ciemna podtarasowa grota zarzucona śmieciami i złomem. A wtedy odsłoniły się drzwi komórki pod schodkami, a za nimi jakieś narzędzia ogrodowe i skrzynka. Z książkami. Jednej z nich nie zapomnę...

       Nieco mniejsza niż format A4, w solidnej tekturowej okładce. O ile pamiętam raczej nie był to oprawiony zbiór zeszytów - ale po prostu rodzaj albumu. Z rysunkowymi żartami. Niemieckimi żartami. Takie niemieckie komiksy, z historyjkami, w których akcja rozwijała się z rysunku na rysunek, aż do pointy, najczęściej masakry. Masakry na głównym bohaterze, którym był zawsze słaby, z jakichś powodów nieudolny, ofermowaty człowiek. Rzadki zbiór ohydy - rysunkowych szyderstw. Kilkaset stron drwiny z ludzkiej ułomności i słabości. Niektórych komiksów nie rozumiałam, rysunki nic mi nie mówiły, a podpisów nie rozumiałam. Na szczęście...

       Czy była to specjalna książka propagandowa przygotowująca erupcję niemieckiej agresji? Nie wiem. Jedno wiem na pewno: z tych obrazków nie wyzierała żadna ideologia faszyzmu ani nawet nazizmu. Cała ta pełna nienawiści pogarda była skierowana przeciw słabszym. Po po prostu słabszym. Wszystkim. Z jakiegokolwiek powodu. To było przesłanie: tymi, którzy są od ciebie trochę słabsi masz prawo pomiatać i masz prawo życzyć im wszystkiego co najgorsze, a kiedy to się stanie, masz prawo się śmiać.

      Były tam, o ile pamiętam, „żarty” z ludzi garbatych, starych i chorych. Antypody tego, co śmieszyło moich rodziców i rodzinę. Antypody tego, z czego ja się śmieję. Ja tej książki oczywiście do końca nie obejrzałam. Zakończyłam oglądanie przy historyjce o rozjechaniu kogoś walcem drogowym.

       I pamiętam, co wtedy pomyślałam, bo ta myśl, to przekonanie pozostało mi na zawsze: że doprawdy trudno się dziwić, że oni wywołali II wojnę światowej i trudno się dziwić wszystkiemu, co się podczas tej wojny stało, ponieważ ludzie, którzy śmieją się z takich „dowcipów” są do ludobójstwa predystynowani. Oczywiście wtedy nie użyłam w myśli tak trudnych słów... Wtedy była to prosta intuicja dziecka: „ Okupacja, ludobójstwo i zagłada Żydów muszą być naturalną i oczywistą konsekwencją tego, z czego ci ludzie potrafili śmiać się już przed wojną...”

      Później przez lata niczego podobnego nie oglądałam. W naszej Ojczyźnie, poranionej wojną i okupacją - najpierw niemiecką, a potem sowiecką - przez długie lata nikt nie odważał się niczego w tym stylu publikować.

      Ten sam „genre” co w tamtej strasznej niemieckiej książce zobaczyłam dopiero po 1989 roku - w tygodniku Urbana NIE. Oczywiście nigdy tego świństwa sama nie kupiłam. Kupowali inni i podtykali mi pod oczy: „- Patrz do czego o n i są zdolni!”. A potem już poszło....

 

        Kilka dni temu przeczytałam rozważania Wojciecha Wencla „Komsomolcy śmiechu”. Oto fragmenty: „Od kilku lat podczas występów kabaretowych w Polsce rozbrzmiewa jeden wielki rechot z prywatnych i zbiorowych tragedii, z niepełnosprawnych fizycznie i umysłowo, z seplenienia, jąkania, ślepoty, alkoholizmu, impotencji. Im więcej przy tym prostackich odzywek i obscenicznych gestów, tym lepiej. Niekwestionowanym mistrzem gatunku jest wrocławski kabaret Neo-Nówka, szydzący zarówno z ludzi chorych, jak i z religii, „moherów” czy polityków Prawa i Sprawiedliwości. Radosny nihilizm, który na początku III RP kojarzył się głównie z tygodnikiem „NIE”, razem z sygnałem telewizyjnym zbłądził pod strzechy. Wyznawcy tej estetyki nie oszczędzili nawet największego dramatu w historii powojennej Polski. Niedługo po 10 kwietnia 2010 r. – jak to określił prof. Andrzej Nowak - tragedia stała się komedią. Ktoś nagrał piosenkę „Po trupach do celu”. Ktoś inny rechotał z reklamy piwa Zimny Lech i drwił z ludzi modlących się pod Krzyżem Pamięci. Jeszcze ktoś inny mówił o „smoleńskiej grypie”. Smoleńsk przedstawiano jako partyjną grę, spiralę pomyłek, idiotyzm, absurd. Jako spektakl, w którym wszystkie postaci, włącznie z załogą i pasażerami tupolewa, są groteskowe.
Bezmyślny rechot to kwintesencja postmodernistycznej neobolszewii. Już przed II wojną światową Mikołaj Bierdiajew twierdził, że komunizm przedrzeźnia Kościół Chrystusowy i stwarza społeczność bezwzględnie i we wszystkich dziedzinach poddaną antychrystowi. A Marian Zdziechowski nazywał bolszewizm „antyreligią spychającą ludzi z wyżyn człowieczeństwa w otchłań znikczemnienia”. Dokładnie taką samą funkcję pełni w dzisiejszym świecie religia śmiechu. W III RP jej patriarchą jest Jerzy Urban, jej biskupami są Janusz Palikot i Kuba Wojewódzki, jej kapłanami – setki lewackich „intelektualistów” i celebrytów, jej nabożeństwami - kolejne wydania „Szkła kontaktowego”. Ale ten radosny nihilizm nie ogranicza się do Polski. Ma swoją międzynarodówkę, której celem – wzorem bolszewizmu – jest całkowite wytrzebienie głosu Boga z duszy człowieka, powstrzymanie naszego naturalnego „pędu ku górze”, zniszczenie potrzeby prawdy, metafizyki, piękna i bezinteresowności. Aktualnie Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji rozpatruje wniosek o rejestrację w III RP nowego związku wyznaniowego – Kościoła Latającego Potwora Spaghetti. Ostateczna decyzja ma zapaść do połowy marca. Jeśli bolszewizm papugował religijną strukturę w utajeniu, to radosny nihilizm czyni to otwarcie, prawem szyderstwa.” Całość tutaj http://niezalezna.pl/38245-komsomolcy-smiechu

           Nie zgadzam się z taką diagnozą. Jest odwrotnie. To otchłań znikczemnienia jest pierwotna. Bolszewizm, komunizm, faszyzm są tylko różnymi nazwami rzeczywistości, która z tej otchłani wynika, a która oznacza „całkowite wytrzebienie głosu Boga z duszy człowieka”. To ta otchłań, ten nihilizm jest pierwotna, a rzeczywistość którą kreuje prawdziwy sprawca – szatan - bywa później określana poprzez kryteria mniej istotne. Przez przypadłości...

         A ja postrzegam świat przez wydarzenia, które są ukrytym przesłaniem. Dla mnie, wtedy niespełna 10 letniego dziecka, II wojna światowa była owocem albumu z dowcipami. W tamtym albumie zawarta była cała ówczesna „ideologia” narodu niemieckiego. I niech mi nikt nie mówi o „faszyzmie”. W tej książce nie było żadnego „faszyzmu”... To były wyrażone rysunkami najpodlejsze ludzkie myśli o innych ludziach. Nie o ideach, tylko o ludziach! Nie chodziło tam ani o nacjonalizm ani o socjalizm. Chodziło po prostu o pogardę dla słabszego. To nie była pogarda nazistowska ani faszystowska, ani nawet rasistowska nie była to pogarda bolszewicka czy komunistyczna... To była pogarda istot odczłowieczonych i nieludzkich. Śmiech antychrysta.

        Po tamtym doświadczeniu pozostała mi na zawsze niechęć do komiksów. I pragnienie – żeby nigdy nie spotkać na swojej drodze ludzi którzy się z takich rzeczy śmieją...I przesłanie: powiedz mi z kogo i z czego się śmiejesz, a ja ci powiem, co wkrótce zrobisz ze światem...

        I długo takich ludzi nie spotykałam... Ani takich żartów. A teraz ten niemiecki komiks co chwilę oglądam „live”. Przed Pałacem Prezydenckim. W telewizji. W polityce. Wulgarne słowa i dowcipy na ulicy. Wstrętne i podłe komentarze internetowe na Onecie i na portalu Gazety Wyborczej. Kierowane są pod naszym adresem. Pod adresem ludzi, którzy domagają się, by o sprawach najpoważniejszych, zwłaszcza dramatycznych i bolesnych, rozmawiać z powagą.

 

         Nieważne jak ta straszna rzeczywistość, którą oni nam szykują zostanie kiedyś nazwana. Oni - ci którzy się tak śmieją i wszyscy, którzy ten śmiech wspierają i podsycają...

        Jaką nazwę nadadzą jej ci, którzy przeżyją to, co nadchodzi... Od nazwiska któregoś z przywódców? Owszem, te bywają wykorzystywane jako nazwy... Ale czy określenia „stalinizm” albo „hitleryzm” wyczerpują temat? Przecież one nie odnoszą się do tego, co zasadnicze. Do tej pierwotnej pogardy dla słabszego. Dla człowieka w ogóle. One nie odnoszą się do odrzucenia Boga. A w tym tkwi pierwotna przyczyna zbrodni. Zbrodni nazizmu i bolszewizmu, stalinizmu i hitleryzmu... Gdy odrzucimy Boga, to natychmiast odrzucamy brata, który jest dzieckiem Bożym. Odrzucamy brata szydząc z niego i drwiąc... Nam nie wolno tego robić...

My musimy to powstrzymać...

 

• guantanamera - blog
• Zaloguj się lub utwórz konto, by odpowiadać